زیرخاکستر

اوبامای ایران، خاتمی آمریکا - آیا ایران بحران زده نیز یک اوباما می خواهد یا آمریکای بحران زده یک خاتمی؟

 احمد آل حسین

شرایط سیاسی امروز آمریکا از برخی جهات مهم شباهت های زیادی با شرایط ایران 1997 دارد. 1997 زمانی بود که ایران پس از گذراندن 8 سال جنگ خانمان سوز و پر هزینه و پس از 8 سال اعمال سیاست های نابرابری زای تعدیل ساختاری و خصوصی سازی های مافیا پرور دولت به اصطلاح سازندگی، مواجه با رقابتی انتخاباتی شد که در آن فردی متفاوت با رقیبانش ، باهوش و جوان پسند با شعار اصلاح و تغییر در برابر کسانی قرار گرفته بود که خواستار ادامه همان سیاست گذاری های دولت قبل در راستای تمامیت خواهی بیشتر رانت خواران و نوکیسه گان بودند. مردم ایران به آن چهره اعتماد کرده و با مشارکت چشمگیری در انتخابات امکان تقلب را از تمامیت خواهان به اصطلاح اصول گرا گرفتند. آن روزها هیجان خاصی در بین مردم خصوصا جوانان موج می زد و حتی کسانی که امید به تحول هم نداشتند می گفتند بهتر است بین ” بد” و ” بد تر”، ” بد” را انتخاب کرد و شانس ولو اندک تحول را برای مردم فراهم آورد. شاید آن موقع بسیاری که هرگز در انتخابات شرکت نمی کردند از بی تفاوتی در برابر ناملایمات روز افزون خسته شده بودند. پیروزی آقای خاتمی امید به تحول را در میان مردم زنده نمود.

پیروزی اسلحه بر محیط زیست، آنچنان که بازار خود می گوید

نیومی کِلاین - مترجم: احمد آل حسین

• حتماً تاکنون منظور را گرفته اید؟ اگر به دنبال بازارهای نو پدید روبه رشد و مطمئن می گردید بهتر است سهام خود در بخش انرژی خورشیدی را بفروشید و در عوض سهام شرکتهای حراستی –امنیتی را بخرید، نیروی باد را فراموش کنید و نیروی اسلحه را بچسبید …

خیلی ساده است. مشکل انها این است که ایشان در رفع مشکل رابطه دین و سیاست امروز نا توان هستند. چرا؟

1- آنها می خواهند بگویند قران کلام خدا نیست بلکه در نهایت کلام محمد است و بنابراین معطوف به نظرات و سلایق شخصی و شرایط زمانی و مکانی است و نمی توان از آن به اسم کلام خدا برای همه زمان ها و مکان ها نسخه در آورد و به اسم کلام خدا دستوراتش را بی انتقاد و چالش قلمداد کرد. این کار آنها مشکلشان را که حل نمی کندبلکه بد تر می کند.

قرآن بیان حقیقت نه واقعیت

   احمد آل حسین

آقای گنجی در مقاله اخیرشان تحت عنوان هویت تاریخی دین مجددا علاقه وافر خود به امر تحقیق غیر منصفانه را نشان می دهد. ایشان علاقه وافری دارد که قرآن را از طریق نظرات مفسرین مرتجع بفهمد و از نظرات متقدمین روشنفکر گذشته و عرفان گرا و نظرات متاخرین روشنفکر مسلمان پرهیز نماید (یا اگر هم اشاره مختصری دارد بسیار انتخابی و محدود در حد تأمین نیاز ). البته این تا حدودی با توجه به پیش زمینه های فکری ایشان و تاثیر فکری ایشان از اسلام حوزوی قابل درک است. آنچه قابل درک نیست این است که این مدعی تکثر گرایی بی توجهی سامان مندی را به آراء منزوی شده بدیل اسلامی و تاریخ پر از استبداد دینی ما که اجازه شنیده شدن افکار مسلمانان منتقد را در فضای باز گفتگو نمی داده، پیشه خود فرموده اند. اگر افکار این منتقدین همان قدر فرصت می یافت که مطرح شود و در کوره پژوهش آزاد پخته شود آیا باز هم می شد اسلام حوزوی و رسمی امروز را بر تخت اعتبار نشان داد و آنرا نماینده اصلی اسلام دانست؟ هرچند نمی توان مرز دقیقی بین اسلام آخوندی رسمی و اسلام انتقادی به مثابه بیان قدرت کشیدو بسیارند کسانی که در منطقه خاکستری بین ایندو قرار می گیرند اما کار دشواری نیست که مثلا بدانیم قرائت داستان مریم و نفخ در طول تاریخ همین اسلام استبداد زده انواع مختلف برداشتها و تفاسیر را یافته و هر عربی خوانده ای می داند که کلمه نفخ از دیر باز (و نه برای خاطر مبارک علم زدگان قرن 20 ) به معنی الهام کردن و بارور کردن و متاثر کردن بوده است ونه صرفا به معنی فوت کردن چنانچه در مورد انسان می گوید و نفخت فیه من روحی (خدا که روح ندارد و لب ندارد که فوت کند) بدین معنی که انسان مادی خاکی محصول مکانیسم های بیولوژیک را استعدادهای خدایی یا خلیفه اللهی دادیم که خلاقیت داشته باشد که هوش داشته باشد که ارزش بیافریند و این چیزی است که در دیر باز در میان مسلمانان و عرفا شناخته شده بوده حالا چرا آقای گنجی تمایل دارد گفتمان غالب شیعه صفوی که در صدد تبین خلقت فیزیکی انسان یا عیسی است را معیار کند برای نفی ریشه الهی قرآن نمی دانیم.